Biografia

Fortepian towarzyszy mi od dziecka. Najpierw jako ciekawość — instrument większy ode mnie, którego dźwięk wypełniał cały pokój. Potem jako język, w którym łatwiej było powiedzieć to, czego nie umiałam ująć słowami.

W repertuarze najbliżej mi do muzyki polskiej. Do Chopina, którego uczę się na nowo przy każdym powrocie, i do Szymanowskiego, w którym słychać jednocześnie góralską surowość i francuską barwę. Obok nich chętnie sięgam po Debussy’ego i Ravela, bo uczą cierpliwości wobec dźwięku.

Koncertuję w Polsce i za granicą — w salach filharmonicznych i w kameralnych wnętrzach, gdzie publiczność siedzi na wyciągnięcie ręki. Wolę te kameralne. Duża sala wszystko łagodzi; z bliska każdy dźwięk słychać dokładnie tak, jak został zagrany. To trudniejsze i właśnie dlatego do tego wracam.

Uczę gry na fortepianie dzieci i dorosłych. To druga połowa tej samej pracy: szukanie sposobu, żeby ktoś usłyszał w sobie muzykę, zanim jeszcze nauczy się ją zagrać.